Sa Pagtatapos ng Residency, Part III

Wag basahin kapag hindi mo pa nabasa ang Part I and II!  Click :  PART I.    PART II

     Siyempre may mga pictures din akong nakita. Naging masaya at makulay ang residency dahil sa mga co-residents ko. Alam mo iyon. Malaking bagay din talaga na malaman na hindi ka nag-iisa sa mga paghihirap na dinadanas mo. Wala akong masabi sa efficiency at dedikasyon ng mga naka-trabaho ko. The best din ang mga consultants. Baka nga wala kami nung ka-hightech-an at ka-bonggahan nung ibang hospital pero super galing (and cool) naman ng mga consultants. Iba ang alagang Tomasino.  At malalaman mo lang yan kung mag-train or magpagamot ka sa amin!

     And yes… ang dami ko palang na-level na mga ballpen and pad paper mula sa medreps!! Parang pwede ko na talagang kalabanin ang National Bookstore. Mouse pad, key tags, key chains, ID holders, envelopes… atbp… salamat sa mga med rep. Sila yung mga nagkakagulo kapag dumadaan ka sa wards at mag-p-pa-autograph, hindi dahil sa mukha kang artista (although pwede na rin gumanap sa pinoy box office bilang “the lethal doctor”), kungdi dahil yung pirma mo yung kinakailangan nila para sa kanilang pangkabuhayan. Ma-mi-miss ko nga siguro yung everytime lalapit sila, yung naka wide smile, tapos parang mag-s-semi-Japanese bow, babati, at ipapaalala yung product nila.

     Journals. Ang dami ko palang nabasa! Bukod sa Harrison’s, Internet articles, and UpToDate, kelangan magbasa ng journals, clinical practice guidelines, etc. Nagtataka nga ako kung ako nga ba talaga yung nag-highlight ng mga journals na ito eh. Hehe. Sana naman, mapabilang yung pangalan ko someday sa isa sa mga literature na mababasa ng mga future trainees. Sana sa medical journal at hindi sa entertainment section ng diyaryo, hehe.

    Certificates. Ang dami ko palang na-atendan na mga conferences during my training. Pero isang certificate ang namumukod tangi sa kanilang lahat : CERTIFICATE OF COMPLETION of residency in INTERNAL MEDICINE. Tatlong taon ng paghihirap…para makakuha ng certificate na ito. Haaay!

     Naku, ang dami pang kwento. Yung iba, siguro hindi ko na masyadong matatandaan. Pero isa ang hindi ko makakalimutan… ang malaman na si Lord yung nakasama ko during my residency. Salamat po Panginoon! I know You will still be faithful till the end. Thank God for new seasons!

Sa Pagtatapos ng Residency, Part II

Wag basahin ng hindi nababasa ang Part I! Click HERE.

     Nakita ko rin yung mga histopath results ng iba kong pasyente. Karamihan sa kanila positive for malignant cells, at ako ang duktor na nagsabi sa kanila ng diagnosis. Hindi ito naging madali para sa akin, lalo na sa kultura natin na laganap sa mga Pinoy Box Office Hits ang naka-white coat doctor with matching movie dialogue : “I’m sorry misis. 50-50 na cya ngayon!” sabay mag-ca-cardiac arrest ang pasyente at mag-d-defibrillate na si doctor sa harap ng hysterical relatives. Natutunan ko na importante sa pasyente na kapag sinabihan mo sila na may terminal sila na sakit, dapat may kasabay ito na assurance na hindi mo sila i-a-abandona, at gagawin mo ang lahat ng pwedeng magawa para maging matiwasay, at kumportable ang paglisan nila sa mundo. At minsan, hindi nila kailangan yung talino mo, o galing mo na i-diagnose ang sakit nila. Minsan, kailangan lang nila ng kaibigan na nakauunawa ng kanilang pinagdadaanan. Sapat na iyon para masabihan ka ng “Salamat po, duktor.”

     Yung mga ECG tracings sa acetate ng mga pasyente na na-grand rounds ko… haay! Bukod sa pahirap na dinanas sa pag-p-prepare ng grandrounds, naalala ko ang paghihirap ko rin para maibigay ang best diagnosis and treatment sa mga pasyenteng itong i-categorize lang natin as “Extra-Challenge”. Isang binatilyong may pheochromocytoma mula sa South ang una kong naging grandrounds at case report. Pero favorite patient ko to of all time dahil napalapit na rin ako sa bata. Nasa akin pa yung kumot na binigay niya sa akin. Dahil malayo ang kanilang bahay (like Mindanao levels…), hindi kami madalas magkita. Pero masaya nung huling bumisita siya at nalaman ko pa yung mga problema niya sa girlfriend niya. Hahaha. Nung marinig ko na siya’y pumanaw unexpectedly, talagang napahinto ako at nagdasal para sa kanyang pamilya. Alam ko rin naman na sila’y nasa yakap ng Panginoon.

     Ma-m-miss ko yung mga suking pasyente ko sa Outpatient Department. Lalo na si lolo na may sakit sa puso, na nag-promise nung December na dadalhan ako ng ube na siya mismo ang nagtanim. At tinupad nga niya ito. Or yung isa kong pasyente na may Hypothyroidism with infiltrative Langerhan Cell Histiocytosis na laking pasasalamat sa akin dahil nakakapagtrabaho na siya after niyang mag-gamot. Lagi iyong may dalang Oreo everytime mag-p-pacheckup. At in fairness, ang laki talaga nang pinagbago niya. Kung si Kris Aquino lang ako eh mapapa-“Bongga!” din ako sa kanya.

To be Continued... Click HERE for Part 3

Sa Pagtatapos ng Residency, Part I

     Dalawang araw na rin ang nakakaraan nang malaman ko na nakapasa na pala ako sa board exam para sa specialty na kinuha ko : Ang Internal Medicine.

     At halos dalawang buwan na akong hindi pumapasok bilang isang MROD o Medical Resident on Duty.

     Hindi ako makapaniwala.

     Tatlong taon ng residency training sa unibersidad kong mahal. Natapos na.

     Sa wakas...

     Pero parang vancomycin na binigay sa taong may Chronic Renal Failure… mahirap mawala sa sistema ang isang bagay na nakasanayan mo na. Isang bagay na minsan ay naging buhay mo pala.

     Kaya naman sinumulan ko nang iligpit ang makalat kong gamit sa aking kwarto – ito’y bakas ng nakaraang tatlong taong puno ng mga ala-alang nagtatag sa akin bilang isang duktor… isang internist. Yes, sa kabundok na gamit, para akong nag-e-excavate na archeologist. Ang dami kong nakitang mga bagay na nagpa-alala sa akin ng kung anu-ano. Kaya super napatagal ang paglilinis ko.

     Ang dami ko palang mga “love letters” mula sa mga clerks ko noong first year pa ako. Sinikap ko talagang alagaan ang mga naging under sa akin, dahil bukod sa gustong gusto ko talagang mag-torment este mag-mentor ng mga clerks, isa rin itong paraan para hindi ko makalimutan iyong mga natutunan ko na. Nakakatuwa basahin ang mga thank-you notes, cards, at goldilock’s cake tags. “You’re the best MROD ever!”. Haha. Lahat naman ata kami nasabihan ng ganyan. Pero na-appreciate ko talaga yung mga efforts ng mga naging clerks ko. Sa paghuhumahog ng mga ma-s-shop sa mga nurses station hanggang sa pag-p-pump ng mga kino-code na pasyente… basta naging clerk ko, maaasahan ko iyan. Sana. Haha. Parang sa pag-d-disiplina ng anak, ganun din ang pag-d-disiplina sa clerks, dahil magiging duktor na din sila. At hahawak ng buhay ng tao.

     Isang sorry note card ang binigay sa akin ng Team 3 dahil hindi sila nakapunta nung inivite ko sila sa isa kong singing engagement. Parang may cake pa atang kasama iyon eh na I’m sure eh inubos lang ni Sam Sunarso. Team One naman ang nagsabing “Thank you for sticking with us for the past 60 days even if we just give you big smiles instead of answering your questions during morning rounds. We learned a lot and it’s all because of you… du-dudu-dudu..” with matching drawing ng nagliliparang mga musical notes. And yes, hindi ko makakalimutan ang team one dahil sila rin yung team na nakaranas ng pinakamaraming demerit sa akin, hehe.

     Yung mga quiz papers ng clerks ko, na arranged from highest to lowest, nakita ko rin. Nakakatuwang isipin na residents na rin ang mga taong ito. Pakita ko kaya sa mga training officers nila ang test papers nila? Hahaha. I’m really amazed at nasasagot ng iba sa kanila yung mga out of this world na tanong ko sa quizzes. Yung mga nagiging highest, siempre may merits. And they get my respect, and an invitation to join the world of Internal Medicine. At meron pa akong “Dr. House Question” na pag na-answer ay may extra 10 points. Ang saya rin pag mapabilang sa premiere teaching hospital. As I am learning, the students naman are discovering (…that they don’t know anything… hehe).

 To be continued....  Click HERE for Part 2

Isang Pasasalamat

This is a letter written by a thyroid cancer patient who came all the way from Nueva Ecija and got held up along Caloocan while on his way to Red Cross to get blood for his operation. He came to the emergency room without any money, a BP of 180/100, chest heaviness, nape pain, dizziness and difficulty of breathing.

Through the efforts of hospital personnel, doctors and the medical team, it became possible that this patient was managed for free.    Even the pedia and surgery people and the nurses donated so that the patient can travel back home to Nueva Ecija.


---------------------------


22 September 2009

To all who lifted a finger so I can move to travel the hundred miles back to where I belong -- my sincerest thanks.

The two contrasting events that manifested in me today; first the traumatic experience of giving away what is not even rightfully mine at the point of a bladed weapon, the other more than consoling and compensating show of compassion and kindness in their effort to lighten up my burden, more than attests to the fact that behind the clouds is a silver lining -- a living proof that God will never abandon us -- that for always, His provisions will reach us through His mandated instrumentalities.

True enough, each and everyone of you went over and above your call to duty. You did not only exerted an extra effort -- you were willing to sacrifice walking extra miles so you can extend your services and more than anything else your kindness and benevolence. Truly, God lives in you.

All these changed my feelings of anger, bitterness and revenge into thoughts of forgiveness and prayers. you gave me all the courage to pray for the souls of the 2 holduppers that they may change their ways and for God to grant them His mercy.

My deepest thanks to all and God bless!

I was a former seminarian

Sincerely,
Tatay CSV
UST emergency room 

---------------------------------------------------------------------------

Tatay CSV passed away already when Typhoon Pepeng hit their area.  May this serve as a reminder for us in the medical profession to exert a little effort of extra kindness to our patients... it goes a long way.

Thanks Michelle for sharing. 

Medical Frustrations

Nalalabi na lang ang mga araw ko sa ospital na ito bilang isang medical resident. Isa siguro sa mga ma-m-miss kong gawin ay ang pagtuturo sa clerks/interns.

Kaya naman, nung makita ko ang isang medical clerk na mukhang walang ka-muwang-muwang sa ginagawa niya, nag-attempt ako na i-explain sa kanya ang tungkol sa kundisyon ng pasyente niya.

So tinanong ko siya kung anu iniisip niya kung bakit nagkaka-"ganun" ang kanyang pasyente. Hindi theoretical question ang tanong ko. Actually, tinanong ko siya ng opinyon niya kung anu ang tingin niya sa nangyayari sa pasyente niya.

Blank stare. Parang na-engkanto ng kung-anu ang clerk.

30 seconds.  Na parang eternity na sa tagal.

Tapos nang malaman niya na mukhang wala na talaga siyang maisasagot, biglang sinabing, "Doc, kelangan ko pa kasing tumingin ng ibang pasyente..."

Sabay talikod, at kunwari tumingin sa ibang pasyente AS IF DOING SOMETHING.

Alam mo yun, parang biglang may primal instinct na lang sa loob ko na gustong maging monster at lamunin ang clerk na iyon? Pero ayoko ko nang dagdagan pa ang mga "issues" between clerks at mga residente na animo ay "nag-p-power trip" lang. 

Minsan kasi, ang kaledad ng mga medical students, hindi lang nalalaman sa performance sa board exams. Nalalaman din ito sa pakikitungo ng mismong medical student sa pasyente niya, at sa pag-uugali nito, kasama na ang respeto sa mga superiors, at sa "intellectual honesty" at "humility", ang kababaang-loob na aminin na at this point, hindi pa niya alam ang lahat.  At siguro, ang pag-p-pursige na mag-aral (diligently) ng mabuti hindi lang para makapasa sa test/quiz/written revalida kungdi dahil makakatulong ang maraming kaalaman sa ikabubuti ng mga magiging pasyente niya.
 
Hindi ko alam kung saan lupalop galing 'yang mga pag-uugali ng mga ibang clerks/interns na yan. Dahil hindi lang naman siya ang may kabastusang taglay. Kahapon lang, nag-re-reklamo sa amin ang isang consultant sa pag-uugali ng mga students niya. Hindi ko nilalahat ang mga clerks/interns. In fact, mas marami akong kilalang clerks na mahusay, at maganda makitungo. At ang iba pa sa kanila ay fin-follow ko sa twitter at ka-facebook ko pa.

Ang kinakatakot ko lang, makaka-graduate din ang clerk na yan. At magiging duktor din siya eventually. Wag sana niya sapitin na mamatayan ng pasyente dahil sa kanyang kakulangan.

Wag naman sana.

The 10 CONYOmmandments

1. Thou shall make gamit "make+pandiwa".
ex. "Let's make pasok na to our class!"
"Wait lang! I'm making kain pa!"
"Come on na, we can't make hintay anymore! It's in Andrew pa, you know?"

2. Thou shall make kalat "noh", "diba" and "eh" in your pangungusap.
ex. "I don't like to make lakad in the baha nga, no? Eh diba it's like, so eew, diba?"
"What ba: stop nga being maarte noh?"
"Eh as if you want naman also, diba?"

3. When making describe a whatever, always say "It's SO pang-uri!"
ex. "It's so malaki, you know, and so mainit!"
"I know right? So sarap nga, eh!"
"You're making me so inggit naman.. I'll make bili nga my own burger."

4. When you are lalaki, make parang punctuation "dude", 'tsong" or "pare"
ex. "Dude, ENGANAL is so hirap, pare."
"I know, tsong, I got bagsak nga in quiz one, eh"

5. Thou shall know you know? I know right!
ex. "My bag is so bigat today, you know"
"I know, right! We have to make dala pa kasi the jumbo Physics book eh!"

6. Make gawa the plural of pangngalans like in English or Spanish.
ex. "I have so many tigyawats, oh!"

7. Like, when you can make kaya, always use like. Like, I know right?
ex. "Like, it's so init naman!"

8. Make yourself feel so galing by translating the last word of your sentence, you know, your pangungusap?
ex. "Kakainis naman in the LRT! How plenty tao, you know, people?"
"It's so tight nga there, eh, you know, masikip?"

9. Make gamit of plenty abbreviations, you know, daglat?"
ex. "Like, OMG! It's like traffic sa LRT"
"I know right? It's so kaka!"
"Kaka?"
"Kakaasar!"

10. Make gamit the pinakamaarte voice and pronunciation you have para full effect!
ex. "I'm, like, making aral at the Arrhneo!"
"Me naman, I'm from Lazzahl!"

------------

The bagay that you make kita in Facebook. This is, like, a re-post lang...

LOVE IN THE TIME OF LEPTOSPIROSIS

Hindi mo makakaila ang iyak ng mga kamag-anak niya sa ward ng ospital. Ang mga tinig ng panaghoy ng isang naulilang asawa, na halos mawalan na ng bait sa pagkawala ng kanyang mister.

Ginawa na namin ang aming makakaya. At kung minsan, kung nalalaman mo na wala ka nang magagawa para mailigtas pa ang buhay ng pasyente mo, nakakabigat talaga sa puso.

Dumating ang pasyente ko na naglalagnat, naninilaw, at hindi na umiihi ng dalawang araw. Hindi naman kailangang maging magaling na duktor para malaman na may leptospirosis ang pasyente. Dalawang linggo mula ng hagupit ni Bagyong Ondoy, at matapos ang katakut-takot na flood video footages and medical mission pictures na na-post sa Facebook, hindi lang basura sa kalsada ang iniwan ni Ondoy… kungdi isang peligrong pa-swimming-swimming sa tubig baha na itago na lang natin sa pangalang Leptospirosis.

Sa barangay Concepcion sa Marikina, napakaraming tao ang nagkaroon ng leptospirosis, considering the fact na nuong taong 2008, ZERO cases ang na-report sa lepto. Ibig sabihin, isang tao lang ang magkaroon ng lepto, eh papasa na sigurong tawagin na may “outbreak” na ng lepto dito.

Dito lang sa ospital, naglipana ang mga lepto patients. Halos kalahati sa kanila ay nag-dialysis. Dalawa na ang namamatay dahil sa pulmonary hemorrhage (or BDB… BAHA ng DUGO sa BAGA). Pawang karamihan ng mga pasyente namin na may lepto ay mga lalaki, pero may mga babae din. Kung hindi siguro ako duktor, malamang, isa sa mga miyembro ng pamilya ko ay nagka- leptospirosis na rin. Akala ko nga may pagka-OA ang pag-inom namin ng doxycycline, pero buti na lang pinagpilitan ko.

"Huli man daw at magaling, naihahabol pa rin."

Hindi yan siguro applicable sa lepto. Dalawang linggo matapos ang Bagyong Ondoy tsaka lang naglabas ng advisory ang DOH sa website nila. Pero siguro ito rin ang timing na maganda, dahil dalawang linggo din ang aabutin bago magkaroon ng simtomas sa leptospirosis. Pero hindi ko rin alam kung bakit walang advisory na kailangang uminom ng gamot na doxycycline para maiwasan ang lepto. Siguro dahil may ilang studies na nagsasabing hindi rin ito epektibo sa pagsugpo ng sakit.

FACTS ON LEPTO

- Ang sanhi nito ay isang bacteriang malikot na kuntawagin ay leptospira. At hindi mo sila pwedeng sabihan ng “scre* you!” dahil bukod sa bad ang magmura, eh mukha na talaga silang screws.

- Magkaka-lepto ka lang kung sumiksik ang bacteria sa balat na may sugat, or sa mucous membranes. Ang nagsasabog ng lepto ay ang mga hayop na infected din ng bacteria. Lumalabas ito sa weewee nila.

MAGIC FORMULA:
Weewee na may lepto + Baha ng Bagyo + Tao na pa-wade-wade sa baha = Sakit ng ulo sa duktor

- Pag ma-infect ng lepto, aabuting ng 2-28 days bago magka-simtomas. Ibig sabihin, pwedeng feeling mo ok ka ngayon pero yun pala may lepto ka rin. Akala mo lepto yun pala YUN NGA!

- Simtomas : lagnat, pananakit ng kalamnan, sakit ng ulo, pamumula ng mata, paninilaw, pananakit ng tiyan, pagsusuka, hindi umiihi, o kaya ay umiihi ng parang C2 iced tea.

- Kung meron kang nararamdaman, punta ka na sa duktor. Now na.

Hindi dapat katakutan ang lepto na yan. Kung kaya nating makabangon from Ondoy, lalo na sa sakit na lepto. Let’s fight leptospirosis!!